Uniwersytet Wrocławski

Strona główna > Instytut > Antropologia literatury, teatru i filmu

Antropologia literatury, teatru i filmu

 

W XXI wieku nie sposób objaśniać człowieka i jego dzieł – literatury, teatru, filmu czy sztuk plastycznych – poza kontekstem kultury. Badanie twórczości nie jest możliwe bez uwzględniania jej związków z sankcjonowanymi systemami wartości, idei czy ideałów, ale także z opowieściami, mitami, wzorami kulturowymi, obyczajowymi, instytucjonalnymi. Stąd naukę (nauki) o przejawach kultury można rozumieć jako wiedzę o anthroposie.

Kierunek Antropologia literatury, teatru i filmu to nowoczesny, interdyscyplinarny profil studiów magisterskich, przygotowujący do świadomego i aktywnego uczestnictwa w życiu społeczno-kulturowym. Jego podłoże naukowe stanowi antropologia kulturowa. Naszych studentów zapoznajemy z najnowszymi modelami komentarza krytycznego (nie zaniedbując modeli klasycznych) oraz uczymy profesjonalnej percepcji sztuki, wdrażając ich do świadomego, analitycznego i wartościującego jej postrzegania. Odbiór antropologiczny uwzględnia szeroko rozumiany, konieczny kontekst kultury, w jakim zawsze funkcjonuje człowiek-twórca i jego dzieło: literackie, teatralne, filmowe, muzyczne czy plastyczne.

Utwór literacki, film, dzieło teatralne, obraz malarski bądź rzeźba mogą być rozumiane jako teksty kultury, uwikłane w konteksty czasu i miejsca, ideologii i pragmatyki, a możliwe do uchwycenia i zrozumienia tylko dzięki podejściu interdyscyplinarnemu. Najważniejszą właściwością tej orientacji jest różnorodność, zarówno na płaszczyźnie wykorzystywanych metodologii (wśród nich: strukturalizm i semiotyka, poststrukturalizm, psychoanaliza, marksizm i jego podkierunki – feminizm, gender studies, queer theory czy postkolonializm), jak też eksplorowanych kontekstów (literatura, film, teatr, muzyka, sztuki plastyczne, komunikacja międzykulturowa, kultura popularna, moda, konsumpcjonizm, gra, tożsamość, płeć, rasa, religia etc.).

Ukształtowana na tej drodze rozwoju wrażliwość estetyczna, wypracowany warsztat analityczno-interpretacyjny oraz zdobyte ogólne kompetencje komunikacyjne pozwolą absolwentkom i absolwentom kierunku na realizowanie się we wszystkich obszarach kultury i pełnienie różnorakich funkcji profesjonalnych – od quasi-artystycznych poprzez ściśle instytucjonalne aż po rynkowe. Absolwentki i absolwenci kierunku mogą pracować m.in. w takich zawodach jak recenzent prasowy czy portalowy (stąd nacisk na praktykę w ramach przedmiotu Warsztaty przemawiania i pisania oraz ćwiczenia tłumaczeniowe podczas Translatorium tekstu naukowego i literackiego), kierownik artystyczny, pracownik instytucji kultury, takich jak telewizja, radio (oferujemy w tym zakresie przedmiot Edukacja medialna), kino, teatr, wydawnictwo, dom kultury, stowarzyszenia na rzecz kultury, czy pracownik placówek oświatowych i samorządowych (proponujemy w tym kontekście przedmioty: Sztuki w sieci społecznej i Socjosemiotyka) albo też nauczyciel akademicki prowadzący zajęcia humanistyczne na kierunkach niehumanistycznych (medycyna, nauki politechniczne i in.). Studia sprzyjają rozwojowi zawodowemu także dzięki temu, że proponujemy możliwość spotkań z twórcami, artystami, autorytetami naukowymi i ludźmi sukcesu ze świata kultury.

Przez wykształcenie różnorako dających się wykorzystać umiejętności, takich jak komunikatywność, perswazyjność, elastyczność, otwarcie na różnorodność świata, w którym trzeba akceptować nowości i nie zaniedbywać tradycji – absolwentka i absolwent mogą funkcjonować we współczesnym świecie w sposób przynoszący niebanalne i utylitarne korzyści: potencjalny sukces zawodowy, satysfakcję intelektualną i przyjemność płynącą z bycia specjalistą w zakresie kultury i sztuki.

 

Wrocław, 14 stycznia 2014 r. 

Instytut Filologii Polskiej

PROGRAM STUDIÓW STACJONARNYCH II STOPNIA

KIERUNEK: ANTROPOLOGIA LITERATURY, TEATRU I FILMU       2015/2016

I ROK STUDIÓW

I semestr

Lp.

Nazwa przedmiotu

Forma zajęć

Liczba godzin

Punkty ECTS

Forma zaliczenia

1 

Teoria kultury a zagadnienia współczesności

W

30

3

ZnO

2

Kulturowa teoria literatury  

K

30

4

E

3

Wstęp do antropologii filozoficznej 

K

30

ZnO 

4

Antropologia teatru (I) 

W

15

3

ZnO 

6

Antropologia obrazu – sztuki plastyczne

K

30

4

ZnO

7

Warsztaty przemawiania i pisania (I)

K

30

3

ZnO

8

Film jako tekst kultury

K

30

3

ZnO

9

Seminarium

S

15

3

ZnO

10

Przedmioty opcyjne

 W / K

30

4

ZnO

 

 

RAZEM

 

240

30

 

 

II semestr

Lp.

Nazwa przedmiotu

Forma zajęć

Liczba godzin

Punkty ECTS

Forma zaliczenia

1

Kierunki badań literackich

W

30

3

E

2

Antropologia kultury

K

30

2

ZnO

3

Antropologia teatru (II)

W

15

2

E

4

Teatr w świecie – świat w teatrze

K

30

3

ZnO

5

Antropologia obrazu - film

W

30

3

ZnO

6

Warsztaty przemawiania i pisania (II)

K

30

3

ZnO

7

Oralność w kulturze

K

30

3

ZnO 

8

Seminarium

S

15

3

ZnO

9.

Przedmioty opcyjne

W / K

30

4

ZnO

10.

Język obcy

 

60

4

E

 

 

RAZEM

 

300

30

 

 

II ROK STUDIÓW

 III semestr

Lp.

Nazwa przedmiotu

Forma zajęć

Liczba godzin

Punkty ECTS

Forma zaliczenia

1

Antropologiczne czytanie literatury

K

30

3

ZnO

2

Antropologia dzieciństwa (I)

K

30

3

ZnO

3

Teatr na styku kultur

K

30

3

ZnO

4

Muzyka: globalność i etniczność, ciągłość i zmiana

K

30

3

ZnO

5

Seminarium

S

30

8

ZnO

6.

Przedmioty opcyjne

W / K

60

7

ZnO

7

Przedsiębiorczość

Kurs e-learning

15

2

ZnO

8

WF

 

30

1

ZnO

 

 

RAZEM

 

255

30

 

 

IV semestr

Lp.

Nazwa przedmiotu

Forma zajęć

Liczba godzin

Punkty ECTS

Forma zaliczenia

1.

Literatura i kultura popularna (I)

W

30

3

E

2

Literatura i kultura popularna (II)

 

K

15

2

ZnO

3

Antropologia dzieciństwa (II)

K

30

3

ZnO

4

Sztuki w sieci społecznej

K

30

4

ZnO

5

Seminarium

S

30

12

ZnO

6

Przedmioty opcyjne

 W / K

60

6

ZnO

 

 

RAZEM

 

195

30

 

 

 

Antropologia literatury, teatru i filmu

 

Prof. Dorota Heck

SZTUKA W PRZESTRZENI SPOŁECZNEJ

Cykl wykładów ukazywałby poszczególne instytucje życia kulturalnego, artystycznego, literackiego w sieci współzależności społecznych. Mecenat, cenzura, sposoby funkcjonowania krytyki literackiej i artystycznej, mechanizmy wytwarzania, rozpowszechniania, odbioru sztuki zostaną ujęte w kontekście myśli krytycznej Jacquesa Ranciére’a oraz interpretowane w kategoriach konstruktywizmu Brunona Latoura. Absolwenci będą dysponować oryginalnymi podstawami do wyciągania wniosków o uwarunkowaniach powstawania dorobku, zyskiwania uznania, relatywnym i historycznie zmiennym sukcesie artystycznym.

 

Prof. Dorota Heck

KIERUNKI BADAŃ LITERACKICH

Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów na drugim stopniu studiów z różnorodnością

nurtów w nauce o literaturze, co sprzyja rozwojowi krytycznego myślenia i przygotowaniu własnej ścieżki kariery profesjonalnej przyszłego absolwenta. Uczestnicząc w zajęciach, zyska się okazję do analizy, porównania, pogłębionej, racjonalnej interpretacji zarówno najnowszych po-poststrukturalistycznych poszukiwań literaturoznawczych, jak i elementów transdyscyplinarnych kierunków (konstruktywizm, poetyka kognitywna, fenomenologia na przełomie XX i XXI w.). Aby identyfikować walory poszczególnych szkół badawczych, nurtów i kierunków, będzie można tłumaczyć, zrozumieć i dyskutować najważniejsze orientacje, które je poprzedzały: semiotykę, teorię odbioru, ekokrytykę na tle zintegrowanego obrazu myślenia o literaturze jeszcze sprzed przełomu antypozytywistycznego. Poszczególne kierunki preferują określony typ literatury, toteż zajęcia stworzą szansę, by kompetentnie, a zarazem swobodnie, dyskutować o poezji i prozie, żeby w rezultacie bardziej świadomie organizować, zestawiać, planować, uzasadniać i oszacować doświadczenia czytelnicze.

 

Prof. Anna Gemra

LITERATURA I KULTURA POPULARNA

Cel przedmiotu: zapoznanie studentów z problemami metodologicznymi i definicyjnymi, ze stanem badań nad literaturą i kulturą popularną, z modelami poszczególnych gatunków; zaznajomienie z najważniejszymi dziełami literatury i kultury popularnej.

Treści programowe: charakterystyka literatury i kultury popularnej; definicja literatury i kultury popularnej; obiegi literatury popularnej; estetyka i ideologia literatury i kultury popularnej; topika tekstów kultury popularnej. Omówienie poszczególnych modeli gatunkowych. Omówienie twórczości najważniejszych pisarzy. Literatura popularna a współczesna kultura.

 

Prof. Anna Gemra

EDUKACJA MEDIALNA

Cel przedmiotu: zapoznanie studentów z problemami metodologicznymi i definicyjnymi, ze światowym i polskim stanem badań nad mediami tradycyjnymi i nowymi, z medialnymi gatunkami i formami wypowiedzi; zapoznanie słuchaczy z historią i współczesnością mediów.

Treści programowe: charakterystyka dawnych i współczesnych mediów; opis mediów najnowszych; charakterystyka środków perswazji wykorzystywanych przez media. Kształcenie umiejętności świadomego i krytycznego korzystania ze współczesnych mediów: rozróżniania typów komunikatów, wykorzystywanych narzędzi retorycznych i psychologicznych, form marketingu szeptanego, wartościowania przekazów medialnych, celu komunikatów medialnych. Kształcenie umiejętności wartościowania komunikatów medialnych, budowania celowego przekazu i wizerunku medialnego.

 

Dr Magdalena Gołaczyńska

ANTROPOLOGIA TEATRU

Zajęcia obejmują szeroki zakres problemów znajdujących się na styku teatru i antropologii. Ogniskować będą się na dwóch współczesnych kierunkach badawczych: antropologii aktora oraz antropologii widowisk. Pierwszy pozwoli poznać osiągnięcia Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru prowadzonej przez Eugenia Barbę. W ramach drugiego nurtu pojawią się takie tematy, jak: rozmaite kulturowe funkcje teatru; teatr jako przejaw i element kultury, która go zrodziła; teatr, teatralność i teatralizacja w życiu człowieka. Poznawać będziemy rozmaite widowiska kulturowe: obrzędy prototeatralne, ceremonie społeczne, zawody, popisy, rytuały. Przywołana też zostanie historia związków i wzajemnych inspiracji teatrologów i antropologów. Omawiany materiał czerpany będzie z tak zwanej turystyki widowiskowej, zatem odnosić będzie się do widowisk z wielu zakątków świata.

 

Prof. Sławomir Bobowski

FILM JAKO TEKST KULTURY

Uświadomienie słuchaczom/studentom, że każdy film – fabularny czy dokumentalny – można traktować jako efekt działań praw kultury i jako zwierciadło dla tych działań. W pierwszym przypadku stanowi on wynik fundamentalnych mechanizmów kulturowych, jakimi są struktury komunikacyjne, semiotyczne. W takim ujęciu wszelkie praktyki kulturowe mają funkcję komunikacyjną, wszelkie produkty kultury, zwłaszcza ze sfery estetycznej, są wypowiedziami, tekstami. Film jest zatem tekstem tak jak każdy utwór literacki, muzyczny, plastyczny, teatralny czy architektoniczny. Na zajęciach będzie mowa o sposobach funkcjonowania filmu jako tekstu (struktura dzieła filmowego, semiotyka dzieła, style, gatunki filmowe, szkoły i nurty). Można go zatem badać – analizować i interpretować – przy pomocy analogicznych metod do tych, które stosuje się wobec innych zjawisk kultury. W drugim przypadku film albo automatycznie („matrycowo”) odbija mechanizmy i treści kultury, w której zostaje wytworzony (np. utwór hollywoodzki będący kolejną odbitką wzoru kina gatunków), albo stanowi próbę opisu fragmentu lub całości jakiejś kultury (tu: filmy etnograficzne bądź niektóre fabularne, np. Cienie zapomnianych przodków Siergieja Paradżanowa jako portret kultury Hucułów). W tym drugim przypadku dzieło filmowe może być traktowane jako artystyczny materiał „dokumentacyjny”, ilustracyjny w refleksji antropologicznej.

 

Prof. Sławomir Bobowski

ANTROPOLOGIA OBRAZU

Zapoznanie studentów z rolą, jaką pełnił film (również fotografia) w dziejach antropologii kulturowej, jaką pozycję pełnił i pełni obok słowa. Zdobycie przez studentów wiedzy na temat filmu etnograficznego – jego poetyki immanentnej i normatywnej (tu zwłaszcza z koncepcją/kodeksem Karla Heidera) oraz historii (tu: twórczość Margaret Mead i Roberta Batesona, Roberta Flaherty’ego, Basila Wrighta, Jeana Roucha, Johna Marshalla, Roberta Gardnera). Kształtowanie umiejętności definiowania filmu etnograficznego na tle filmów dokumentalnych i konfrontowania ich z kategorią prawdy. Kształtowanie kompetencji w zakresie rozpoznawania, analizowania i interpretacji filmów etnograficznych oraz w zakresie ich konfrontowania z filmem w znaczeniu artystycznym, z wartościami estetycznymi. Uświadomienie jednostronności, tendencyjności, „westernocentryzmu” klasycznej etnografii i filmu etnograficznego. Rozwijanie kompetencji w zakresie analizy relacji między obrazem a słowem w filmie etnograficznym.

 

Dr Rafał Augustyn

TEORIA KULTURY A ZAGADNIENIA WSPÓŁCZESNOŚCI

Podstawowe zagadnienia:

  • Dynamika zmiany kulturowej w ujęciach klasycznych i współczesnych. Próba teorii dialektyki zmiany kulturowej.

  • Globalizacja jako zjawisko ekonomiczno-polityczne i jako struktura mentalna.

  • Problem “płynnej rzeczywistości”; czy rzeczywiście jest to zjawisko nowe?

  • Problem “zderzenia cywilizacji” a potoczna i naukowa wiedza o kulturze.

  • Człowiek a technika: konsekwencje kulturowe i międzykulturowe.

  • Symbol, sygnał, symulakry. Problem komunikacji symbolicznej w kulturze współczesnej.

  • Współczesna twórczość artystyczna a niezmienniki estetyczne.

  • Współczesna twórczość artystyczna a tendencje społeczne.

  • Schizotopia”, “schizochronia” i inne schizo-: rozszczepienie czasu i przestrzeni we współczesnej kulturze artystycznej.

 

Dr Rafał Augustyn

MUZYKA: GLOBALNOŚĆ I ETNICZNOŚĆ, CIĄGŁOŚĆ I ZMIANA

  • Problem “granicy współczesności” w muzyce (“klasycznej”, popularnej i tradycyjnej).

  • Muzyka dzisiejsza a style, gatunki i obiegi.

  • Muzyka współczesna a “styl międzynarodowy” w sztukach wizualnych. Czy w muzyce współczesnej istnieją style narodowe?

  • Mainstream i alternatywa w muzyce – prawidłowości i paradoksy.

  • World music jako fakt i jako konstrukt kulturowy.

 

Dr Piotr Rudzki

TEATR NA STYKU KULTUR

Dzieło teatralne powstaje w akcie komunikacji na styku sceny i widowni. W teatrze jako sztuce złożonej, procesualnej i niezmiennie związanej z hic et nunc krzyżują się wszystkie najważniejsze dyskursy dotyczące współczesnego świata. Dziś w dobie globalizacji, jak nigdy do tej pory, dzieło teatralne powstaje nie tylko na styku estetyk związanych z jego tworzywami, ale w na styku kultur doświadczonych albo znanych twórcom dzieła i jego odbiorcom, co zasadniczo zmieniło warunki aktu komunikacji.

Celem konwersatorium jest omówienie sytuacji i roli teatru w XX i XXI wieku na szerokim tle przemian społecznych, politycznych, kulturowych i estetycznych z próbą odpowiedzi na pytania: co zadecydowało o uznaniu teatru za sztukę, na czym polega fenomen teatru sprawiający, iż ciągle ma nowych odbiorów, oraz jakie były przyczyny ograniczenia jego funkcji i zasięgu społecznego oddziaływania od drugiej polowy wieku XX. Wśród odpowiedzi na tę ostatnią kwestię zostaną poruszone tematy związane z następującymi zagadnieniami: rozwój kultury masowej, powstanie nowych mediów, konkurencyjność wielkich widowisk sportowych, teatralizacja życia politycznego i codziennego.

 

Dr Milan Lesiak

TEATR W ŚWIECIE – ŚWIAT W TEATRZE

Podział na 'teatralne-życiowe' nie wytrzymuje próby czasu. Wszystko, co dotyczy współczesnego człowieka, jest performatywne, „występowe" i nikt nie musi już „być sobą". Postępujące estetyzacja i teatralizacja codzienności wymaga przeformułowania w rozumieniu sztuki teatru, która ma przecież możliwie skutecznie przypominać czy naśladować (udawać) życie. Doświadczenie człowieka zamknięte w (uprawianej) sztuce teatr manifestuje bodaj najbardziej, skoro niezbywalnym i unikatowym tworzywem dzieła scenicznego jest człowiek właśnie. Dlatego teatr nieustannie multiplikuje symulakry. Działania teatralne są dokonywane na rzeczywistości po to, by były OGLĄDANE, a sfera życia przestaje być interpretacyjnie użyteczna, gdy widz wychodzi z roli podglądacza i staje się częścią (udziałowcem, także celowo wciągniętym) widowiska. Teatr nie może jednak wyeliminować scenicznej fikcji i zmienić się w rzeczywistość, bo przestanie być widowiskiem. A skoro nieoznaczoność i względność są cechami współczesności, trudno by nie znajdowały odzwierciedlenia w teatrze XX i XXI wieku.

Celem konwersatorium będzie więc wypracowanie warsztatu widza teatralnego, w tym również elementów oceny i myślenia recenzenckiego. Będziemy ćwiczyć umiejętność analizy i interpretacji na podstawie WSPÓLNIE obejrzanych na żywo (lub nagrań) dzieł teatralnych i rozpoznawać wykorzystane w nich konwencje teatralne. Pokazywać, że są one niezbywalną, konieczną właściwością teatru, a ich odczytanie pozwala więcej dowiedzieć się o kondycji współczesnego człowieka.

W czasie konwersatorium rozmawiać będziemy także o teatralnych znakach spektakli. Współczesny, reżyserski teatr posługuje się – wobec wszystkich wykorzystywanych tekstów kultury – nowym językiem. Jego „gramatyka" ma rodowód w socjologii czy filozofii, ale także w popkulturze, sztukach plastycznych. W perspektywie antropologicznej (antropocentrycznej) można nauczyć się lepiej odczytywać sensy teatru, by przypadkiem nie stać się mizantropem.

Słowa kluczowe: Teatr – człowiek/życie – nie-teatr; teatralne – nieteatralne; iluzja – deziluzja – antyiluzja.

 

Prof. Wojciech Soliński

KULTUROWA TEORIA LITERATURY

Przedmiotem rozważań będzie kompleks zjawisk określanych mianem kulturowej teorii literatury, która wyodrębnia się z „tradycyjnej” teorii literatury, stawiającej na pierwszym planie literackość i autoteliczność literackiego artefaktu.

Kulturowa teoria literatury staje się w ten sposób jedną z wielu teorii, nie zaś jedyną.

Literatura obserwowana jest na jej gruncie nie tylko jako wytwór systemu językowego i literackiego, ale także (często przede wszystkim) jako element będący częścią kulturowej praktyki społecznej. Jako taka literatura w mniejszym stopniu podlega regułom zobiektywizowanej literackiej analizy i interpretacji, w większym stopniu stając się przedmiotem interpretacji w kategoriach: nowego historycyzmu, psychoanalizy, krytyki feministycznej, gender studies, queer theory, postkolonializmu, pragmatyzmu itp. W kręgu zainteresowania tak rozumianej teorii przedmiotem analizy staje się coraz częściej tekst nieliteracki obserwowany częściej w kategoriach retorycznej perswazji czy pragmatyki niż tradycyjnej poetyki.

Istotnym elementem wykładu będzie przegląd tych opcji metodologicznych, z których tła, w rezultacie tzw. zwrotu antropologicznego, wyłoniła się kulturowa teoria literatury (hermeneutyka, formalizm, strukturalizm itp.).

 

Prof. Wojciech Soliński

ANTROPOLOGICZNE CZYTANIE LITERATURY

Zajęcia mają stanowić praktyczne uzupełnienie rozważań teoretycznych w rezultacie lektury tekstów literackich i nieliterackich z wykorzystaniem instrumentarium tych teorii literackich, które złożyły się na tzw. zwrot antropologiczny. Owo instrumentarium będzie reprezentowane przez sztandarowe koncepty takiej teoretyczno-kulturowej lektury jako to: podmiot, tożsamość, gender, gatunek, narracja itp. Ze szczególną uwagą będą obserwowane takie zjawiska, jak nadinterpretacja i pragmatyczne używanie i nadużywanie literatury.

 

Dr Maciej Gorczyński

WPROWADZENIE DO ANTROPOLOGII FILOZOFICZNEJ

Przedmiotem zajęć są wybrane wątki filozofii Zachodu skupione na objaśnianiu pojęcia natury ludzkiej. Z tradycji filozoficznej zostaną wybrane przede wszystkim te ujęcia, w których koncepcja antropologiczna kształtuje się w relacji człowieka do dzieła sztuki, zwłaszcza dzieła sztuki literackiej. Chodzi zatem o zbadanie i ustalenie zasadniczych stanowisk i teoretycznych ujęć problemów wspólnych dla filozofii i literaturoznawstwa. Problem jest ogromny, zajęcia będą wymagające, teksty - bardzo trudne.

 

Prof. Justyna Bajda / mgr Maria Marszałek

ANTROPOLOGIA OBRAZU – SZTUKI PLASTYCZNE

Proponowane konwersatorium jest dedykowane szeroko rozumianej antropologii wizualnej, ze szczególnym uwzględnieniem obrazu malarskiego oraz fotografii. Podejmowane podczas zajęć zagadnienia teoretyczne, uwzględniające podstawowe kwestie związane z rozpoznawaniem i interpretowaniem otaczających nas wizualnych aspektów rzeczywistości, będą wykorzystywane do analiz i interpretacji konkretnych przykładów malarskich i fotograficznych. Realizowane zadania praktyczne – bezpośrednie spotkanie Słuchacza z dziełami, ich analiza i interpretacja są propozycją poszukiwania w sztukach wizualnych sygnałów rzeczywistości, utrwalonych sytuacji, obyczajowości, relacji międzyludzkich.  

 

Prof. Ryszard Waksmund

ANTROPOLOGIA DZIECIŃSTWA

Cel i zadania przedmiotu:

Przez antropologię dzieciństwa należy rozumieć kompleks dyscyplin związanych z badaniami nad miejscem dziecka w społeczeństwie i kulturze, jak np. historia dzieciństwa, etnografia dzieciństwa, socjologia dzieciństwa etc. Przedmiot ten ma służyć zapoznaniu studentów z szerokimi kontekstami badań antropologiczno-kulturowych nad dzieciństwem, przy wyko-rzystaniu tekstów zaliczanych do literatury dokumentu osobistego (pamiętniki, wspomnienia, dzienniki, wywiady) oraz beletrystycznych (zarówno dla dzieci jak i dorosłych). Poszerzanie wiedzy o historycznych i społecznych uwarunkowaniach twórczości dla niedorosłych.

Treści programowe:

Historia dzieciństwa od starożytności do współczesności: wychowanie, zabawki, rozrywki, edukacja, lektury, traumy pokoleniowe związane z wypadkami dziejowymi itp. Etnografia dzieciństwa: wierzenia i praktyki związane z narodzinami dziecka, pedagogika ludowa, folklor i obyczaj dziecięcy. Drogi inicjacji – w tradycyjnej społeczności wiejskiej, kulturach prymitywnych i egzotycznych oraz wysoko cywilizowanym społeczeństwie. Dzieciństwo i dorastanie we współczesnej cywilizacji – szanse i zagrożenia.

 

Prof. Jolanta Ługowska

ORALNOŚĆ W KULTURZE

By właściwie ocenić (i docenić) fenomen oralności jako przedmiot humanistycznej refleksji przypomnieć wypada za „klasykiem” współczesnej filologii i kulturowej antropologii Walterem Ongiem, że „gdziekolwiek istnieją ludzie, zawsze dysponują językiem i w każdym przypadku (sic!) ten język istnieje w postaci mówionej i słyszanej, istnieje w świecie dźwięku”. W tej perspektywie pismo i związana z nim literatura okazuje się „wynalazkiem” stosunkowo późnym – większość znanych nauce języków etnicznych zakończyła swój żywot przed wynalezieniem pisma alfabetycznego, bądź nadal istnieje nie pozostawiając trwałego znaku w postaci literatury. Jak stwierdza Ong spośród 3000 języków, jakie są dzisiaj w użyciu, tylko nieco ponad 70 wytworzyło literaturę. Mówienie, jako powszechny, związany z samą istotą człowieczeństwa (homo loquens) a zarazem pierwotny zarówno pod względem ontogenetycznym jak i filogenetycznym sposób międzyludzkiej komunikacji znacznie wyprzedziło więc w porządku diachronicznym pisanie, będąc w przypadku tzw. oralności pierwotnej jedynym systemem komunikacyjnym, za pomocą którego przekazywano sobie nie tylko „zwykłe” informacje związane ze społeczną praxis, ale również „powtarzalne i odtwarzalne” teksty zawierające tradycyjną wiedzę o świecie, treści religijne i pedagogiczne, o wysokim stopniu społecznej doniosłości, jak również teksty artystyczne, niekiedy o wysokim stopniu formalnej złożoności. Ten typ kultury stanowi dla współczesnego użytkownika pisma, druku i mediów elektronicznych istotny a zarazem trudny problem badawczy, wiąże się bowiem z odmiennymi od przyswojonych przez nas regułami tworzenia i zapamiętywania tekstów a także z charakterystycznym (werbomotorycznym) sposobem bycia, promującym jednostki „prospołeczne”, łatwo i chętnie nawiązujące relacje interpersonalne, gdzie poziom wiedzy i kompetencje przyswojone przez jednostkę zależą przede wszystkim od czasu „terminowania” u starszych – depozytariuszy rodowej tradycji, od uważnego słuchania i w miarę wysokiego stopnia przyswojenia przekazanych historii. Trudny do wyobrażenia jest też dla nas model uczestnictwa w kulturze, w którym użytkownik pozbawiony by był możliwości korzystania z biblioteki, wertowania ksiąg, „kartkowania”, „przeglądania”, korzystania ze spisów treści, tabel, wykresów, indeksów itp. W realiach współczesnej kultury opartej głównie na środkach masowego komunikowania istotną rolę odgrywa natomiast tzw. oralność wtórna sprzęgnięta z technologią elektroniczną, obecną w naszej rzeczywistości dzięki telefonowi, radiu, telewizji i różnym odmianom taśm dźwiękowych.

Z ogólnej obserwacji modelu kultur opartych na tworzywie oralnym wynika też cały szereg bardziej szczegółowych problemów interesujących przede wszystkim dla polonisty – literaturoznawcy. Wiążą się one z zagadnieniem twórczości ustnej, a więc na przykład z kwestią formuliczności i rapsodyczności ustnych tekstów epickich, rozpatrywaną m. in. na przykładzie eposów Homera, z dialogowością i sytuacyjnością warunkującą proces społecznego porozumiewania się, z fenomenem tzw. zbiorowego autorstwa tradycyjnych tekstów folklorystycznych jak również z genologią ludowej twórczości oraz wyzyskiwanymi przez jej twórców środkami artystycznej ekspresji.

Oddzielnym problem są obecne w literaturze autorskiej „wysokoartystycznej” wzorce oralne przywołane w celach stylizacyjnych, mające imitować swoiste „strumienie żywej mowy”, czego przykładem jest, między innymi, gawęda szlachecka, w literaturze XX wieku zaś monolog wypowiedziany (obecny w wybranych dziełach Jarosława Iwaszkiewicza, Antoniego Słonimskiego czy Kazimierza Brandysa) Na różnogatunkowych wzorcach twórczości oralnej oparta jest na przykład dzieło Stanisława Vincenza Na wysokiej połoninie – będące właściwie jednym wielkim opowiadaniem, na które składają się pojedyncze narracje snute przez wielu bohaterów utworu w skonkretyzowanych sytuacjach dialogowych, w obecności „żywych” słuchaczy, nierzadko występujących wobec siebie w funkcji adwersarzy.


Instytut Filologii Polskiej

Wydział Filologiczny

Uniwersytet Wrocławski

Kierunek: Antropologia literatury, teatru i filmu

 

Zasady przyjęć na studia drugiego stopnia (2-letnie magisterskie)

Studia są przeznaczone dla absolwentów studiów licencjackich i magisterskich dowolnego kierunku studiów. Przyjęcia będą dokonywane według listy rankingowej, tworzonej na podstawie punktów uzyskanych za:

- ocenę na dyplomie studiów;

Przyjęte zostaną osoby z najwyższą wyliczoną punktacją w ramach ustalonego limitu przyjęć.

Kadra i przedmioty nauczania

 

Prof. dr hab. Jolanta Ługowska: Oralność w kulturze

Dr hab. Prof. UWr. Dorota Heck: Kierunki badań literackich; Sztuki w sieci społecznej

Dr hab. Prof. UWr. Anna Gemra: Edukacja medialna; Literatura i kultura popularna

Dr hab. Prof. UWr. Justyna Bajda: Antropologia obrazu – sztuki plastyczne

Dr hab. Prof. UWr. Wojciech Soliński: Kulturowa teoria literatury; Translatorium tekstu naukowego i literackiego; Antropologiczne czytanie literatury

Dr hab. Prof. UWr. Ryszard Waksmund: Antropologia dzieciństwa

Dr hab. Prof. UWr. Sławomir Bobowski: Film jako tekst kultury; Antropologia obrazu - film

Dr Magdalena Gołaczyńska: Antropologia teatru

Dr Maciej Gorczyński: Wprowadzenie do antropologii filozoficznej

Dr Tomasz Piekot: Warsztaty przemawiania i pisania II; Socjosemiotyka

Dr Milan Lesiak: Teatr w świecie – świat w teatrze

Dr Piotr Rudzki: Teatr w świecie – świat w teatrze; Teatr na styku kultur;

Dr Rafał Augustyn: Teoria kultury a zagadnienia współczesności; Muzyka: globalność i etniczność, ciągłość i zmiana

Mgr Maria MarszałekAntropologia obrazu  – sztuki plastyczne

 

 

 

Justyna Bajda

Literaturoznawca i historyk sztuki, adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Interesuje się epoką Młodej Polski i europejskiego modernizmem, szczególnie zagadnieniami korespondencji sztuk. Jest autorką dwóch monografii: Poezja a sztuki piękne. O świadomości estetycznej i wyobraźni plastycznej Kazimierza Przerwy-Tetmajera (2003) oraz „Poeci – to są słów malarze”. Typy relacji między słowem a obrazem w książkach poetyckich okresu Młodej Polski (2010); antologii Poezja drugiej połowy XIX wieku (pozytywizm – Młoda Polska); haseł w Wielkim leksykonie literatury polskiej (2005); książek popularnonaukowych: Na przełomie wieków (2002), Młoda Polska (2003, w serii „A to Polska właśnie”). Opublikowała wiele artykułów i studiów poświęconych rozmaitym aspektom kultury przełomu XIX i XX wieku.


 

 

 

 

Dorota Heck

Jestem profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego. Ukończyłam tutaj studia polonistyczne (magisterium napisałam pod kierunkiem wszechstronnego filologa, Prof. Jerzego Woronczaka) i doktoryzowałam się u Prof. Wojciecha Głowali, teoretyka literatury. Zanim zatrudniono mnie w naszym Instytucie, przez trzy lata pracowałam w Dziale Starych Druków Biblioteki Uniwersyteckiej na Piasku, a przez kolejne trzy wykładałam literaturę dwudziestowieczną, staropolską i teorię literatury w Opolu. Zajmuję się krytyką literacką, współczesną debatą teoretycznoliteracką oraz historią literatury od czasów K. Irzykowskiego i S.I. Witkiewicza do zjawisk najnowszych w ich aspektach estetyczno-filozoficznych. Inspiracje płynące z różnorodnych kierunków badań literackich stosuję do interpretacji zarówno prozy, jak i poezji. W 1995 i 1998 r. byłam visiting fellow Darwin College i Newnham College w Cambridge. Jako krytyk literacki debiutowałam w 1981 w miesięczniku „Nowy Wyraz”. W latach dziewięćdziesiątych publikowałam m.in w “Pamiętniku Literackim” i „Tekstach Drugich”, obecnie głównie w półroczniku „Perspektywy Kultury” i dwumiesięczniku „Topos”. Ogółem doliczyłam się dwustu, niekiedy jednak bardzo lapidarnych, publikacji rozproszonych w najrozmaitszych czasopismach i pracach zbiorowych o literaturze. Wydałam antologię powojennej eseistyki polskiej Kosmopolityzm i sarmatyzm, książkę o krajowych esejach drugiej połowy XX w. Spór czy lament?, zarys monograficzny o krytyku literackim, A. Kijowskim Personalista w czasach kolektywizmu, studium o duchowości we współczesnej literaturze polskiej „Bez znaku, bez śladu, bez słowa” (G. Herling-Grudziński, C. Miłosz, T. Różewicz i in.), wybory artykułów teoretycznych oraz recenzji (w tym jeden w przekładzie na język angielski z wymownym dla nas podtytułem Sketches on the Threshold of Literary Anthropology!), a także redagowałam lub współredagowałam trzy interdyscyplinarne tomy pokonferencyjne.

 

 

 

 

 

 

 

Sławomir Bobowski

Jestem drem hab., profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego, kierownikiem Zakładu Teorii Kultury i Sztuk Widowiskowych Instytutu filologii Polskiej UWr., polonistą i filmoznawcą. Autorem ponad siedemdziesięciu artykułów naukowych oraz czterech książek. Od wielu lat redaguję rocznik "Studia Filmoznawcze". Moje zainteresowania od dłuższego już czasu zmierzają ku aliansowi filmoznawstwa i literaturoznawstwa z refleksją o kulturze, zwłaszcza z antropologią kulturową. Obecnie przygotowuję do druku książkę o wizerunkach Indian północnoamerykańskich w filmie. Sprawuję opiekę naukową nad Akademią Polskiego Filmu działającą w kinie Nowe Horyzonty.

Moja ulubiona sentencja: Działaj i realizuj świat drzemiący w tobie, co czynisz potężnie, daj odczuć innym, a stworzysz wokół siebie jakby żar miłości. [Romain Roland]

Moje ulubione filmy: Noce i dnie, Żywot Mateusza, Słodkie życie, Czterysta batów, Ostatnie Kuszenie Chrystusa i in.

Moje ukochane książki: Noce i dnie, Mistrz i Małgorzata, Zbrodnia i kara, Ostatnie kuszenie Chrystusa i in.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wojciech Soliński

Tu jako zabytek na tle ruin rzymskiego Palatynu - na co dzień literaturoznawca, translatolog, od czasu do czasu tłumacz. Pracuje od tzw. zawsze w Instytucie Filologii Polskiej. Od kilku lat kierownik Zakładu Teorii Literatury. Szczególnie zainteresowany twórczą aktywnością pisarską dwóch ważnych postaci XX wieku, Umberta Eco i Bohumila Hrabala. Twórców, których - pozornie – wydaje się dzielić od siebie tzw. wszystko. Podczas gdy obaj, każdy na swój sposób, okazują szacunek dla odchodzącego w przeszłość systemu książki. Starając się też, każdy na swój sposób, nie tracić kontaktu z otaczającą ich rzeczywistością. To, co obaj tropią, każdy na swój sposób, Mikołaj z Kuzy określił, bardzo dawno temu, mianem uczonej głupoty…

 

 

 

 

 

 

Anna Gemra 

Dr hab., prof. UWr, literaturoznawca, pracownik Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Członkini międzynarodowego komitetu redakcyjnego International Journal of Arts & Sciences. Członkini Jury Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego. Redaktor naczelna rocznika „Literatura i Kultura Popularna”. Redaktor tematyczny „Literatury Ludowej”. Lektorka języka polskiego jako obcego. Zainteresowania badawcze: literatura i kultura XIX wieku; kultura i literatura popularna; fantastyka, zwłaszcza fantasy i horror. Większość publikacji poświęcona tej tematyce, także hasła w obu wydaniach Słownika literatury popularnej (1997; 2006). Autorka książek: „Kwiaty zła” na miejskim bruku. O powieści zeszytowej XIX i XX wieku (1998); Od gotycyzmu do horroru. Wilkołak, wampir i Monstrum Frankensteina w wybranych utworach (2008), licznych artykułów publikowanych m.in. w „Literaturze Ludowej”, „Fantastyczności i Cudowności”, „Studia Slavica”, „Orbis Linguarum”, „Pracach Literackich” „Europa Orientalis”.

 


Piotr Rudzki

Teatrolog, adiunkt w Zakładzie Teorii Kultury i Sztuk Widowiskowych Uniwersytetu Wrocławskiego, od roku 2004 redaktor w kwartalniku „Notatnik Teatralny”. W okresie 1995–2000 wykładowca w Uniwersytecie Delhijskim w New Delhi, współautor pierwszego podręcznika nauki języka polskiego dla Hindusów Rozmówki hindi-polskie (New Delhi 2003). Przez rok doradzał ambasadorowi Polski w Indiach Krzysztofowi Mroziewiczowi w sprawach nauki i kultury, plonem tej współpracy była pierwsza od lat prezentacja naszej kultury na subkontynencie „Polish Autumn India 2000”. Będąc w Indiach, przepowiadał popularność kina z Bollywood i muzyki bhangra (są świadkowie). Od roku 2006 kierownik literacki Teatru Polskiego we Wrocławiu. Jako dramaturg współpracował z Wiktorem Rubinem (Cząstki elementarne i Lalka) oraz Janem Klatą (Titus Andronicus), natomiast jako aktor debiutował w teatrze zawodowym rolą nazwaną Głos Grotowskiego w spektaklu Cząstki elementarne.

Swoje zainteresowania Stanisławem Ignacym Witkiewiczem i teatrem współczesnym połączył w książce Witkacy na scenach PRL-u (Wrocław 2013). Jego artykuły ukazywały się m.in. w „Gońcu Teatralnym”, „Warsztatach Polonistycznych”, „Pracach Literackich”, „Studiach Filmoznawczych”, „Dolnym Śląsku”, „Odrze”, „Didaskaliach”, „Polityce”, „Slavic and East European Performance” (USA), „The Telegraph” (Nepal) i – oczywiście – „Notatniku Teatralnym”.

 

 

 

Jolanta Ługowska

Problematyka moich rozpraw sytuuje się w kręgu badań literaturoznawczych, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnienia kulturowych kontekstów literatury, a także kwestii jej wewnętrznego zróżnicowania. Jestem autorką pięciu książek i ok. 140 artykułów poświęconych m.in. literaturze współczesnej, dziecięcej, folklorowi i kulturze ludowej a także komparatystyce literacko-folklorystycznej. Pod moją redakcją ukazały się trzy obszerne tomy studiów o problematyce angelologicznej (Anioł w literaturze i w kulturze, 2004, 2005, 2006) oraz tom rozpraw Baśnie nasze współczesne, 2005). Od czasu opublikowania przeze mnie rozprawy doktorskiej Ludowa bajka magiczna jako tworzywo literatury (napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Czesława Hernasa) jednym z głównych wątków moich zainteresowań pozostaje baśń w różnych jej odmianach – a więc ludowa bajka magiczna, baśń literacka, współczesna baśń-fantasy. Pozostawanie w kręgu naukowych inspiracji prof. Hernasa a także możliwość kontaktu i współpracy z prof. dr hab. Jerzym Cieślikowskim i prof. dr hab. Tadeuszem Żabskim sprawiły, iż bliska jest mi koncepcja literatury jako złożonego systemu o zróżnicowanych obiegach, formach przekazu, tradycjach i wzorcach artystycznego mówienia, nie ograniczających się do – będącej głównym przedmiotem edukacji polonistycznej – tzw. literatury wysokoartystycznej.

Jestem profesorem, kierownikiem zakładu Literatury Ludowej, Popularnej i Dziecięcej, redaktorem naczelnym dwumiesięcznika „Literatura Ludowa”.

 

 

 

Magdalena Gołaczyńska

 Absolwentka Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, badaczka teatru współczesnego. Szczególnie interesuje ją dolnośląski teatr lokalny, teatr alternatywny i eksperymentalny.

Jeśli chcecie Państwo poznać teatr w miejscach znalezionych, jak na przykład „teatr w ruinach”, teatr w dzielnicach zakazanych, zimnych i tajemniczych piwnicach dworcowych oraz teatr na wysokim poziomie (600 m.n.p.m.) proszę sięgnąć do jej książek: Mozaika współczesności. Teatr alternatywny w Polsce po roku 1989 (Wrocław 2002), Wrocławski teatr niezależny (Wrocław 2007). Miejsca i tożsamość. Teatr lokalny na Dolnym Śląsku (Wrocław 2013).

Autorka publikowała też artykuły na łamach „Odry” „Notatnika Teatralnego”, „Slavic and East European Performance” . Lubi czytać i tłumaczyć kryminały. Jest opiekunką Studenckiego Koła Naukowego Teatrologów „Dalej”.


  

 

 

 

 

Tomasz Piekot

Językoznawca i komunikolog, badacz komunikacji wizualnej i językowej, doświadczony trener prostego języka i copywritingu, autor książek „Dyskurs polskich wiadomości prasowych” i „Język w grupie społecznej”, współautor kilku poradników dobrego pisania. Kierownik Pracowni Prostej Polszczyzny UWr, redaktor czasopisma naukowego „Oblicza Komunikacji”. Prywatnie –barista.

 


 

Maciej Gorczyński

jestem adiunktem w Zakładzie Teorii Literatury Instytutu Filologii Polskiej UWr., absolwentem Filologii Polskiej i Filozofii (UWr.), naukowo - uczniem prof. Wojciecha Głowali, pod którego kierunkiem napisałem doktorat o historii polskiego literaturoznawstwa (Prace u podstaw. Polska teoria literatury w latach 1913-1939); publikuję, biorę udział w konferencjach - jak wszyscy; zainteresowania: teoria historiografii, teoria argumentacji, prawda w literaturoznawstwie,
hermeneutyka, teorie fikcji. Prowadzę zajęcia poświęcone poetyce, teorii literatury, metodologii badań literackich, filozofii, twórczemu pisaniu, redakcji tekstów.

 


 

Rafał Augustyn

Filolog (teatrolog? kulturoznawca?), kompozytor, krytyk muzyczny, organizator, prelegent, okazjonalnie pianista i tłumacz. Absolwent Podstawowej Szkoły Muzycznej przy ul. Łowieckiej, III Liceum im. Adama Mickiewicza, Szkoły Muzycznej II stopnia przy Podwalu (wszystko powyższe we Wrocławiu), Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Akademii Muzycznej w Katowicach. Wśród swoich mistrzów humanistycznych wymienia przede wszystkim Czesława Hernasa, Janusza Deglera, Władysława Floryana, Jerzego Łanowskiego, Jacka Łukasiewicza, Andrzeja Litwornię i Jacka Kolbuszewskiego, a wśród muzycznych – Henryka Mikołaja Góreckiego, Ryszarda Bukowskiego i György Ligetiego.

Laureat “Jazzu nad Odrą”, Nagrody Muzycznej Wrocławia i paru (niezbyt wielu) innych nagród.

Wykłada “od zawsze” tzw. wiedzę o kulturze pod różnymi nazwami, a także przedmioty poświęcone integracji sztuk, przede wszystkim muzyki i literatury oraz teatru. Na jego zajęcia uczęszczali słuchacze z tak różnych branż, profesji i orientacji politycznych, że nie da się tego zdefiniować inaczej jak w kategoriach entropii.

Autor licznych artykułów na różne tematy, jednej ukończonej i czterech nieukończonych książek oraz wielu kompozycji muzycznych i muzyczno-teatralnych, a także programów radiowych i telewizyjnych.

Sekciarz (należy do klanów Apple’a, Saaba i Suzuki).

Wrocławianin od urodzenia. Urodził się za Stalina/Bieruta, Piusa XII i Jerzego VI, co miało zróżnicowany, ale raczej niewielki wpływ na jego “formacje ideowe”. Istotniejsze wydaje się pochodzenie rodzinne z kręgów inżyniersko-politechnicznych z jednej, a muzycznych – z drugiej strony.  

 

 

 

 

 

Milan Lesiak

Najkrócej – człowiek pozytywny. Lubi i zasadniczo akceptuje wszystkie swoje korby, co nie znaczy, że z niektórymi nie walczy. Zainteresowaniami najbardziej pasuje do teatru, bo tam – jak w życiu – można znaleźć tyleż skrajności, co umiaru i – co tu kryć – przejrzystej dla wtajemniczonych harmonii. "Pozowanie, udawanie, błazenada, odgrywanie, fałszowanie – to baza, z której budujemy siebie i role, które przymierzamy i docelowo u/o-bieramy" – pisze w jednym ze swych tekstów. Stąd teatr to dla niego nie miejsce (jakiejś, jednej) prawdy, bo taka zawsze okazuje się niebezpieczna albo przereklamowana, ale koniecznie różnych, najczęściej niezbieżnych prawd. Dlatego uważa, że warto nauczyć się je rozpoznawać.

Do swego opus magnum (w wielkim cudzysłowie!), czyli opublikowanej w 2008 r. książki o polskiej teatrologii w latach 1945-1975, ma dużo zdrowego i życzliwego dystansu. Wolałby, żeby napisał ją ktoś inny, choć wielu doceniło jej poręczność czy użyteczność. Mówi: "Ale to nie dziwi. Trudno przecież z historii jakiejkolwiek nauki uczynić gwiazdę rocka czy przynajmniej wpis na portalu pudelek.pl."

Nie STARA się być tolerancyjny (bo wierzy Baumanowi, że "tolerancja petryfikuje hipokryzję"), tylko PO PROSTU taki jest. I nie nadaje temu żadnej rangi. Bo lubi ludzi i wszyscy mieszczą mu się w głowie, choć starannie wybiera tych, z którymi się zadaje (czyt.: od których pożyczyłby np. książkę czy pieniądze).

Słucha namiętnie muzyki barokowej. A jego ulubionym komiksem jest "Tytus, Romek i A'Tomek".

 

 

 

 

Maria Marszałek

Magister historii sztuki i psychologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, obecnie doktorantka w Zakładzie Historii Literatury Polskiej po 1918 roku w Instutucie Filologiii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Zainteresowania badawcze:  różnorodne aspekty relacji pomiędzy obrazem i słowem. Przygotowuje rozprawę doktorską dotyczącą ekfraz poetyckich malarstwa XX i XXI wieku. Autorka artykułów w ,,Rocznikach Humanistycznych” i tomach zbiorowych (dot. m.in. twórczości Jana Lebensteina, Czesława Miłosza i Tadeusza Różewicza oraz pedagogiki sztuki). Zawodowo związana z działem edukacji Muzeum Współczesnego Wrocław.


 

 

Ryszard Waksmund

 

 

 

 

 

 


Profesor Jan Miodek

Witam Państwa na stronie Instytutu Filologii Polskiej

 

W naszym instytucie łączymy tradycyjne studia filologiczne z ciekawą ofertą nowoczesnych kierunków i specjalności. Kształcimy tu prawdziwych humanistów oraz prowadzimy badania nad literaturą, językiem, komunikacją i kulturą.

Dlaczego warto z nami studiować? Ponieważ humanistyka - mimo zmieniającej się rzeczywistości - nadal pozwala zrozumieć człowieka.

Zapraszam najserdeczniej na plac Biskupa Nankiera 15!

Jan Miodek


____________________________________

  » Rekrutacja 2017/2018

  » Zapisy na STUDIUM JĘZYKA
      I KULTURY LITEWSKIEJ 2017/201
8

  » Erasmus - Regulamin 2017/2018

INSTYTUT FILOLOGII POLSKIEJ UNIWERSYTET WROCŁAWSKI

 

Plac Nankiera 15
50-140 Wrocław, Polska

 

Sekretariat:
tel. (048-71) 375-25-59
e-mail: ifp@uwr.edu.pl

Dziekanat (studia licencjackie):

tel. (048-71) 375-24-92

Dziekanat (studia magisterskie):
tel. (048-71) 375-28-15

Dziekanat (studia niestacjonarne licencjackie i uzupełniające magisterskie):
 tel. (048-71) 3752 - 513
 

>> WIĘCEJ

Sekretariat:
tel. (048-71) 375-25-59
e-mail: filpol@uni.wroc.pl

Dziekanat (studia licencjackie):
tel. (048-71) 375-22-25

Dziekanat (studia magisterskie):
tel. (048-71) 375-28-05

Dziekanat (studia niestacjonarne licencjackie i uzupełniające magisterskie):
tel. (048-71) 3752 - 513

>> WIĘCEJ

Zapisz się na newsletter IFP



Wersja pełnostronicowa »